ภาษาจีนมีประวัติศาสตร์อันยาวนานกว่าหลายพันปี ย่อมอุดมสมบูรณ์ด้วยสำนวนโวหาร ซึ่งสามารถสะท้อนสภาพเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม สมัยก่อนชาวแต้จิ๋วมีชีวิตที่ค่อนข้างลำบาก ไม่ค่อยได้โอกาสรับการศึกษา ภาษาจึงมีลักษณะกระโชกโฮกฮาก ทะลึ่ง และหยาบโลน แต่ในขณะเดียวกันเต็มไปด้วยคติแง่คิด
ลูกหลานคนจีนแต้จิ๋วหลายคน อาจเคยได้ยินสำนวนต่าง ๆ พรรณนาถึงเหตุการณ์ หรือลักษณะบุคคลจากอากง อาม่า หรืออาป๊า อาม๊า และอาจมีบางครั้งท่านพูดกันแล้วก็หัวเราะไป แบบว่า ด่าไป หัวเราะไป ก็มี วันนี้เสนอสี่คำ
กี หลัน เตี่ยว เหมี่ย หนึ่งจู๋หนึ่งชีวิต (เปรียบเทียบผู้ชายที่ยากจน ต่ำต้อย อาจใช้ดูหมิ่นคนหรือใช้กับตัวเอง)
ตั่ว หลั่น พา เจี๊ยวใหญ่ (หัวโจก)
เทียว เก้า โข่ว กา เล่า อาละวาดจนกางเกงหลุด(เกะกะระราน แต่ผลสุดท้ายขายหน้าเอง)
หลัน ตู๋ ฮ่วย เต๊าะ โกรธแล้วนะ (แปลตรงตัว จู๋หงิก ติดไฟ หมายถึงโกรธจนยั้งไม่อยู่)
